Hierdie rubriek is ’n refleksie van aanbiedings van beide Matt Skinner en Karoline Lewis, verbonde aan die Luther Seminary, wat op 17 Maart 2026 in Stellenbosch gelewer is, as deel van die “Preaching on Resurrection” VBO. Hul gedeelde fokus was hoe die opstanding van Jesus nie net ’n historiese feit is nie, maar ’n antwoord op die onbeskryflike stuk angs en benoudheid wat ons moderne era kenmerk.

Ons leef in ’n tyd wat Matt beskryf as belaai met ’n algemene gevoel van ontworteling en isolasie. Mense voel dikwels dat die boodskap van Paasfees dalk nie meer relevant is vir die akute krisisse van vandag nie. Tog, soos Karoline uitwys, is die oorspronklike konteks van die opstanding self deurdrenk van angs. Wanneer ons die Evangelie van Johannes lees, vind ons dat Jesus se laaste woorde aan sy dissipels – die sogenaamde afskeidsredes – bedoel was om hulle voor te berei op ’n tyd van diepe onsekerheid en vrees.

Opstanding as ’n ruimte vir trauma

Karoline beklemtoon dat ons dikwels te vinnig na die “Halleluja” van die opstanding wil spring sonder om die trauma van die gebeurtenis te erken. Vir Maria Magdalena was die leë graf aanvanklik nie ’n teken van oorwinning nie, maar van uiterste verlating. Sy het na die graf gegaan om te treur, nie om ’n wonderwerk te sien nie. Haar onvermoë om Jesus aanvanklik te herken, is volgens Karoline ’n kenmerkende reaksie op trauma; sy kon haar vorige kennis nie met haar huidige, pynlike ervaring integreer nie.

Hierdie perspektief is bevrydend vir die gewone gelowige wat vandag met verlies en vrees worstel. Dit sê vir ons dat die opstandingsverhaal ruimte maak vir ons trane. Jesus self het geween by die graf van Lasarus, nie net omdat sy vriend dood was nie, maar omdat Hy die diep hartseer van sy vriende gedeel het en die onafwendbaarheid van die dood in die menslike bestaan erken het. Die opstanding is dus nie ’n uitwissing van trauma nie, maar ’n plek waar trauma erken, benoem en onthou word as deel van ons menswees.

Krag, twyfel en die alledaagse

Matt bring ’n ander dimensie na vore wanneer hy na die Evangelie van Matteus kyk. Hy beskryf die opstanding as ’n ontploffing van goddelike krag – aardbewings en engele wat klippe wegrol. Maar hy merk iets merkwaardig op: selfs in die teenwoordigheid van hierdie magtige vertoon, het die dissipels geworstel met gemengde emosies. Matteus vertel dat hulle Hom aanbid het, maar dat sommige ook getwyfel het. Dit herinner ons daaraan dat dit moontlik is om terselfdertyd in ’n ruimte van aanbidding én twyfel te staan. Ons koppe is dikwels op verskeie plekke tegelyk.

Hierdie eerlikheid oor twyfel is deurslaggewend in ’n tyd van angs. Die opstanding beteken nie dat al ons vrae skielik beantwoord word nie, maar dat Jesus ons ontmoet in ons verwarring. Matt gebruik ‘n verskeidenheid van kunswerke om te wys hoe Jesus dikwels as ’n vreemdeling of selfs ’n alledaagse werker (soos ’n tuinier) uitgebeeld word. In die verhaal van die Emmaus-gangers word Jesus herken in die eenvoudige daad van die breek van brood by ’n maaltyd. Vir ons vandag beteken dit dat die opgestane Christus nie net in groot kerklike seremonies gevind word nie, maar in die alledaagse oomblikke van gemeenskap en die deel van ons lewens met mekaar.

Karoline herinner verder daaraan dat die opstanding in Johannes primêr gaan oor die herstel en voortsetting van ’n intieme verhouding. Wanneer Jesus Maria op haar naam noem, herken sy Hom nie as ’n abstrakte godheid nie, maar as haar “Raboeni” – haar leermeester en vriend. Die verhouding wat deur die kruisiging as gebroke sou kon lyk, is steeds ongeskonde.

Dieselfde geld vir Tomas. Karoline argumenteer dat Tomas se versoek om aan Jesus se wonde te raak nie noodwendig ’n eis vir wetenskaplike bewys was nie, maar ’n verlange na die intimiteit wat die ander dissipels reeds ervaar het. Hy wou weet dat sy persoonlike verhouding met Jesus steeds bestaan. Jesus ontmoet Tomas presies waar hy is en bied hom presies dit aan wat hy nodig het om weer te glo en te vertrou. In ons eie tyd van angs, waar ons dikwels alleen en geïsoleerd voel, is die boodskap dat Jesus ons sal vind, ongeag hoe diep ons agter geslote deure van vrees wegkruip.

Vrede te midde van versteuring

Een van die mees treffende punte wat Karoline maak, is oor die aard van die vrede wat Jesus bring. Wanneer Jesus sê: “Vrede vir julle,” is dit nie ’n magiese towerspreuk wat alle probleme laat verdwyn nie. Dit is die vervulling van sy belofte in die afskeidsredes dat hy sy dissipels nie as weeskinders sal agterlaat nie.

Vrede in Johannes is nie net ’n abstrakte konsep nie, maar ’n Persoon. Dit is die teenwoordigheid van Jesus self te midde van die storm. Matt voeg by dat hierdie vrede ons bemagtig vir transformasie. Dit gaan nie daaroor om uit die wêreld na ’n veilige hawe te ontsnap nie, maar om die krag te hê om as bakens van vrede op te tree in ’n wêreld waar onrus dikwels lyk of dit die oorhand kry.

Die belofte van beliggaming en die ewige lewe

Ons word uitgedaag om weer na ons eie liggame te kyk as voertuie van goddelike genade. Die opgestane Jesus het steeds wonde gehad; sy liggaam was getransformeer, maar dit het die tekens van sy lyding gedra. Dit beteken dat ons eie letsels en pyn nie ’n hindernis vir God se werk is nie, maar juis die plek kan wees waar ons die goddelike ontmoet. Die opstanding gaan nie oor “escapism” nie, maar oor hoe ons nou, in hierdie brose liggame, nuut kan lewe.

Ten slotte beklemtoon beide sprekers dat die opstanding ons roep tot getuienis in die hede. Die opstanding is nie ’n teoretiese aanspraak wat ons van ’n afstand af waarneem nie, maar ’n persoonlike belydenis: “Ek het die Here gesien”.

In ’n tyd van angs is ons roeping as gewone gelowiges nie om die opstanding te probeer bewys of te verduidelik nie, maar om die misterie daarvan te leef. Dit beteken om teenwoordig te wees by mekaar se trauma, om vrede te beliggaam waar daar onrus is, en om te vertrou dat die verhouding met Christus ons sal dra deur elke donker nag. Die opstanding is die belofte dat daar geen onderbreking is in God se liefde vir ons nie, en dat die toekoms, hoe angswekkend dit ook al mag lyk, reeds deur die opgestane Christus ontsluit is.