Wanneer ’n mens met Willem Smit gesels, word jy dadelik getref deur sy rustige en kontemplatiewe geaardheid – eienskappe wat perfek pas by sy nuwe rol as die spiritualiteitskoördineerder van Kaapkerk by die Andrew Murray Sentrum vir Spiritualiteit. Na ’n vrugbare loopbaan in die gemeentebediening en ’n kortstondige aftrede, het die Here ’n nuwe pad vir hom oopgemaak wat hom na die hart van die Kaapkerk se spiritualiteitsbediening gebring het.

’n Pad van getroue bediening

Willem se teologiese wortels lê diep in die Vrystaatse grond, waar hy aan die Universiteit van die Vrystaat in Bloemfontein studeer het. Sy bedieningspad het hom daarna na die Klein Karoo geneem, waar hy sy eerste twee gemeentes in Oudtshoorn bedien het.

Die laaste 11 jaar van sy voltydse gemeentebediening het hy op Hartenbos deurgebring, waar hy saam met ’n span kollegas in ’n “wonderlike gemeente” gewerk het. Vir Willem was die hoogtepunte van hierdie tyd altyd die geleenthede waar mense rondom die Bybel saamgekom het, soos by Bybelskole, en die wyse waarop gelowiges mekaar in krisistye met die liefde van die Here omarm het. Hy het sy gemeentebediening sowat ’n jaar gelede op ’n hoogtepunt afgesluit met die doel om af te tree, maar die rusperiode was van korte duur toe hierdie nuwe uitdaging oor sy pad gekom het.

Willem is getroud met Rita, en die egpaar woon tans in Huis Louise op die terrein van die sentrum. Hulle is geseënd met drie kinders: Annari, wat op Marquard in die Vrystaat woon; Boshof, ’n ingenieur in Bloubergstrand; en Lindie, ’n veearts in die Paarl.

Die rol van ’n “vriendelike gasheer”

In sy nuwe hoedanigheid as spiritualiteitskoördineerder beskryf Willem homself nie as ’n tipe rat in die groot kerkmasjien nie, maar eerder as die “vriendelike gasvrye een” wat mense by die sentrum verwelkom. Hoewel hy deel is van die breër struktuur van Kaapkerk, sien hy sy daaglikse taak as die skep van ’n ruimte waar mense – nie net dominees nie, maar alle (be)soekers – kan tuiskom en rus. Sy posbeskrywing behels die koördinering van spiritualiteit binne die streek, maar die hart daarvan is om mense te help om “wakkerder te word vir die realiteit van God se teenwoordigheid”. Hy beskou die Andrew Murray Sentrum as ’n plek waar tyd geneem word om stil te word en die betekenis van God se nabyheid in die alledaagse lewe te herontdek.

’n Teologie wat verdiep: van die kop na die hart

Vir Willem was sy eie ontdekking van die Ignatius spiritualiteit ’n waterskeidingsoomblik. Hy beklemtoon dat hierdie reis nie sy Gereformeerde teologie verander het nie, maar dit juis versterk en verdiep het. “Ek het niks teologies nuut geleer nie,” verduidelik hy, maar hy het geleer hoe om dit wat hy glo, prakties te leef. Die grootste skuif was die beweging “uit my kop uit na my hart toe”. In ’n tradisie wat dikwels baie kognitief en dogmaties gefokus is, het Willem gevind dat stilte en eenvoud die maniere is waarop ’n mens werklik bewus word van God.

Hy verwys met groot waardering na die “reuse” op wie se skouers hy staan, insluitend Riaan van de Merwe, Gys van Schoor en Willem Nicol, wie se boeke hy “opeet”. Hierdie invloede het hom gehelp om te verstaan dat geloof nie ’n teoretiese oefening is nie, maar ’n daaglikse lewe saam met Jesus as ’n vriend.

Drome vir die kerk en die toekoms

Willem is passievol oor die pad waarop die NG Kerk tans is. Hy glo dat die kerk in ’n permanente staat van “op pad wees” is, weg van die plek waar teologiese begrippe as wapens gebruik word, na ’n plek waar mense mekaar in die teenwoordigheid van die lewende Here ontmoet. Vir hom is die kerk se huidige broosheid en die erkenning van “nie-weet nie” (not knowing) juis ’n goeie plek om te wees.

Sy droom vir sy tyd by die Andrew Murray Sentrum is eenvoudig dog diepgaande: om ruimtes te skep waar mense kan ontspan en hulleself in die ruimte van God kan ontdek. Hy word opgewonde wanneer hy sien hoe mense die waarheid van “Immanuel” (God met ons) nie net as ’n teorie bely nie, maar dit as ’n huidige realiteit eien.

Willem Smit se visie is een van hoopvolle afwagting. Hy weet dalk nie presies waarheen die Here op pad is nie, maar hy is oortuig daarvan dat dit goed sal wees. Sy doel is om elke besoeker te help om die “musiek” van God se teenwoordigheid, wat reeds oral rondom ons is, te leer hoor.