’n Oorlog verdwyn nie bloot wanneer die wêreld se aandag na iets anders verskuif nie. Dit leef voort — in stede wat verwoes is, in families wat uitmekaar geruk word, en in kinders wat leer saamleef met die geluid van sirenes. Oekraïne is reeds vir ’n lang tyd só ’n plek van volgehoue lyding. En tog is dit ook ’n plek waar die hoop van die evangelie nie stilgemaak kan word nie.

Terwyl die oorlog voortduur en gemeenskappe steeds gebuk gaan onder trauma, verlies en onsekerheid, word ons as gelowiges geroep om nie bloot die nood raak te sien nie, maar te bid. Wanneer ons vir Oekraïne bid, tree ons in verbondenheid met mense wat ly, én met broers en susters in Christus wat te midde van oorlog steeds getrou bly getuig van hoop en geloof.

Die menslike koste van die oorlog is enorm. Duisende mense het reeds hul lewens verloor. Miljoene is ontwortel — sommige as vlugtelinge in vreemde lande, afgesny van hul huise, werk, skole en gemeenskappe. In baie gebiede dra mense die letsels van vernietigde infrastruktuur, ekonomiese nood en diep emosionele trauma.

Kinders word groot in ’n werklikheid van verlies en onsekerheid. Ouers worstel om veiligheid en stabiliteit te bied. Bejaardes bly dikwels agter in kwesbare gebiede. Die oorlog vernietig nie net geboue en liggame nie; dit laat ook wonde in geheues, verhoudings en mense se hoop.

En tog hoor ons verhale van sendelinge, plaaslike gemeentes en Christelike netwerke wat getuig hoe kerke skuiling bied, voedsel versprei, traumaversorging ondersteun en gemeenskappe geestelik én prakties dra. Juis daarin word iets sigbaar van ’n hoop wat nie oppervlakkig of naïef is nie,: ’n hoop wat rus in Christus — die Een wat self pyn geken het, naby die gebrokenes leef en lewe bring, selfs uit die dood.

Ons word ook herinner dat vrede meer is as bloot die afwesigheid van oorlog. In die Bybelse verstaan van shalom sluit vrede geregtigheid, herstel, veiligheid en versoening in. Daarom bid ons nie net dat gevegte sal ophou nie, maar vir ’n regverdige en volhoubare vrede; vir genesing van wonde wat diep sny; vir die herstel van gemeenskappe wat verbrysel is.

Ons bid ook dat die wêreldwye kerk nie moeg sal word om voorbidding te doen nie. Wanneer ’n konflik uit die nuus verdwyn, beteken dit nie dat die lyding geëindig het nie. Ons roeping tot gebed gaan voort.

God sien die kind in die skuiling. God hoor die moeder se gebed. God vergeet nie die bejaarde in ’n verlate dorp, die soldaat wat met vrees leef, of die predikant wat te midde van gevaar aanhou dien nie.

En daarom bid ons.

Voorbidding vir Oekraïne

Bid vir mense wat ly

• Vir troos vir families wat geliefdes verloor het.
• Vir genesing vir gewondes en getraumatiseerdes.
• Vir vlugtelinge en ontheemdes wat huis, werk en stabiliteit verloor het.

Bid vir beskerming en voorsiening

• Vir beskerming van burgerlikes in kwesbare gebiede.
• Vir volgehoue humanitêre hulp en toegang tot basiese behoeftes.
• Vir dokters, versorgers en hulpwerkers wat onder uiters moeilike omstandighede dien.

Bid vir die kerk en haar getuienis

• Vir krag, wysheid en volharding vir die kerk.
• Vir moed vir gelowiges en gemeentes wat onder moeilike omstandighede bedien.
• Dat gelowiges instrumente van versoening, hoop en vrede sal wees.

Bid vir hoop wat bly

• Dat mense nie in wanhoop sal verval nie, maar God se nabyheid sal ervaar.
• Vir innerlike genesing waar trauma diep spore gelaat het.
• Dat die opgestane Christus nuwe lewe, moed en hoop sal laat deurbreek.