Jy kom voorbereid, seker van wat jy gaan sien. Met jou vrae en jou planne, amper oortuig dat jy weet wat wag. Maar dan verras die Here jou — nie in die groot en amptelike oomblikke nie, maar in die klein stukkies van die dag. In die helder oë van ’n student wat jou reguit aankyk. In die rou eerlikheid van ’n gebed. In die warm handdruk van iemand wat al lankal ontdek het: geloof dra jou verder wanneer jou eie krag ophou.

So het dit gevoel toe Daniël de Wet (Getuienisaksie), saam met Yolande Steenkamp en Jaco Botha van Hugenote Kollege, onlangs vir Hefsiba in Vila Ulongué, Mosambiek, besoek het.   Hefsiba Instituut vir Christelike Hoër Onderwys is waar die predikante van die Igreja Reformada em Moçambique, opgelei word vir die bediening. Hefsiba bied ook ’n verskeidenheid ander vakrigtings aan wat studente toerus om op verskillende maniere in die gemeenskap diensbaar te wees.

Hefsiba se strate is rooi van stof, die geboue eenvoudig — die kampus is eerder ’n getuienis van volharding as van voorspoed. Tog breek lig deur op kragtige maniere: in dosente wat met passie onderrig gee, selfs sonder die sekerheid van ’n salaris, en in studente wat sing met stemme wat eenvoudig klink, maar harte wat vol hoop asemhaal.

Hefsiba het gehoop om in vanjaar 150 nuwe eerstejaars te verwelkom. Net 60 het opgedaag. Op papier lyk dit soos ’n teleurstelling. Maar as jy tussen daardie studente staan, voel jy anders.
Elke gesig dra ’n storie van geloof:

• ’n Jong student wat sy praktiese werk doen in ’n dorpie waar die kerk net uit hout, stene en ‘n sinkdak  bestaan — sonder vensters, sonder klanktoerusting, maar vol mense wat saamkom.
• ’n Blinde sielkundestudent wat haar eksamens aflê met die stem van ’n rekenaar. Sy sien nie, maar sy glo, en haar vasbyt laat jou eie probleme skielik klein voel.

Een van die mees aangrypende oomblikke van die besoek was ’n erediens in die plaaslike gemeente. Daar was kinderdoop en volwassene-doop — water wat soos God se beloftes oor mense se koppe gestroom het.
Daar was sang, rou en ongetemperd, maar so kragtig dat dit die dak kon lig.
Dit was hoop wat ‘n stem gekry het. Hoop wat jou nog dae later agtervolg.

Hefsiba leef met baie uitdagings:

• Studente kan dikwels nie hulle volle studiefooie betaal nie.
• Rekenaar- en infrastruktuurhulpbronne is oud en beperk.
• Dosente dra ’n las wat veel meer is as net akademies.

En tog brand die vuur helder.
Dr. Manasse Matiquele, die rektor, vertel van sommige ouer donateurs wat stil geraak het en van die dringendheid van nuwe vennote. Hy praat ook oor sy vrou, Olina, se gereelde reise na Malawi vir mediese behandeling.
Hy vertel dit sonder drama — en eindig met ’n glimlag.
By Hefsiba word selfs swaarkry ’n getuienis.

Een van die belangrikste gesprekke tydens die besoek was moontlike groter samewerking tussen Hefsiba en Hugenote Kollege.
Maar dit het nooit soos ’n koue strategiese plan gevoel nie. Dit het soos ’n brug gevoel.
’n Brug tussen die Wes-Kaap en Vila Ulongué.
’n Brug waar studente, dosente, drome en verhale oor en weer kan beweeg.
Nie omdat die een die ander moet “red” nie, maar omdat ons mekaar nodig het. Omdat ons saam sterker is.

Hefsiba het nie vir ons groot geboue of indrukwekkende statistieke gewys nie.
Wat ons gesien het, het veel dieper gegaan.  Tussen die rooi stof en die geboue het ons geleer om weer te kyk — nie net met ons oë nie, maar met ons hart. En as jy só kyk, sien jy dit duidelik: die Koninkryk van God groei.

Nie almal kan Hefsiba besoek nie, maar almal kan deel wees van wat daar gebeur.

Jy kan bid.
Jy kan gee.
Waar jy weer leer kyk, sien jy die lig in mense, die hoop in plekke, die hart van die kerk. Wees dié wat sien, en dié wat vier.

Wil jy uitvind hoe jy hierdie werk kan ondersteun? Kontak Getuienisaksie:  kga1@kaapkerk.co.za

En bid saam met ons:  “Here, Laat U koninkryk kom…” – nie net in groot strukture nie, maar in eenvoudige klaslokale, onder ’n boom, in die lied van ’n koor in Vila Ulongué.”