Bote as kansels en klaslokale

Dink net aan die bekende Bybelstories:

• Jona klim in ’n boot om van sy roeping te vlug. Hy dink hy kan sy profetiese plig agterlaat, maar die storm haal hom in. Hy ontdek dat selfs sy vlugpoging hom nie kan losmaak van God se stem nie.

• Die dissipels word geroep terwyl hulle met bote en nette besig is. Hierdie storie herinner ons dat roeping nie net gebeur in dramatiese oomblikke nie, maar in die gewone tussen die visnette en die modder van jou daaglikse werk.

• Jesus preek self uit ’n boot. Hy verander ’n alledaagse vissersboot in ’n kansel. En wanneer die storm op die see losbars, leer Hy sy dissipels daar, in daardie selfde boot, wat geloof regtig beteken.

• Paulus beleef skipbreuke. Hy is letterlik onderweg, nie op ’n veilige cruise nie, maar in ’n wrak. Selfs sy sink-oomblikke word deel van sy sending.

Jorgen wys uit dis asof die Bybel telkens dieselfde refrein sing: bote is nooit net bote nie. Hulle is ruimtes van roeping. Hulle word kansels, klaslokale, selfs beproewingsruimtes waar God se stem duideliker begin klink.

Ons eie bote

En as jy mooi dink, het ons almal bote. Vir sommige lyk dit soos ’n gemeente se kerksaal wat soms meer na ’n stormskip voel as na ’n vreedsame vaart. Vir ander lyk dit soos ’n kantoor vol vergaderings of ’n koshuisgang waar jy meer dryf as roei.

Maar tog: volgens Jorgen se eenvoudige opmerking is selfs hierdie bote nooit neutraal nie. As daar ’n boot is, is daar ’n roepstem. En daardie roepstem is nie net vir “geestelike elite” soos profete en apostels nie. Dit is vir almal in die boot. Ook vir jou en vir my.

Vlug, vang of vaar?

Kyk hoe uiteenlopend dit kan wees:

• Jona probeer vlug.

• Die dissipels word gevang in hulle daaglikse roetine.

• Jesus gebruik die boot as preekstoel.

• Paulus vaar, sink en swem… en ontdek in die proses God se getrouheid.

Roeping kan dus lyk soos vlug, vang of vaar. Dit maak dit tegelyk ongemaklik en bevrydend. Ongemaklik, want jy kan nie sê: “Roeping gebeur net vir daardie spesiale mense daar anderkant die water nie.” Bevrydend, want dit beteken: selfs al voel jy soos ’n Jona wat probeer ontsnap, of ’n Paulus wat uitmekaar spat, God se stem kan jou net dáár ontmoet.

Die boot is nie ’n cruise nie

Ons hou daarvan om bediening (en soms ons geloofslewe) voor te stel as ’n cruise: jy kies jou bestemming, jy eet by die buffet, jy lê op die stoele op die dek. Maar die Bybel se bote lyk heel anders. Dis meestal wankelrige houtstrukture, vol water van die storms, met gewone mense wat nie altyd weet wat aangaan nie.

Tog, dis juis daar waar God se stem weerklink. Hy roep nie in die stil hawe nie, maar in die geklots van water teen die boot. Hy roep nie as jy veilig jou roeispan beet het nie, maar wanneer jy paniekerig water uitskep of net probeer oorleef.

Wat sê dit vir ons vandag?

Vir dominees is dit ’n belangrike herinnering: jou “boot” is jou gemeente, jou bediening, jou week vol begrafnisse en vergaderings en preke wat nooit klaar voel nie. Dis nie ’n cruise nie. Maar dis juis daar waar jy moet onthou: God roep jou, juis te midde van die storm.

Vir gewone gelowiges geld dieselfde: jou boot kan jou gesin wees, jou werk, jou studies, selfs jou vriende. Jy mag voel jy dryf net rond. Maar die Bybel wys: God praat juis in bote. Hy gebruik die gewone om die buitengewone te sê.

So, hou jou ore oop!

Jorgen het regtig iets vir ons oopgemaak. Wanneer jy weer die Bybel lees en ’n boot verskyn op die toneel, weet dit: jy staan op die rand van ’n roepstem. En dalk is dit nie altyd duidelik wat die roeping is nie. Dalk is dit net om aan te hou roei of om jou net te laat val en Hom te volg. Maar een ding is seker: as daar ’n boot is, gaan God jou nie los nie.

Hou dus jou ore oop, selfs in jou eie boot. Want God se stem klink dikwels deur die wind en die golwe. En wie weet, dalk roep Hy jou nie net om in die boot te bly nie, maar om uit te klim en Hom op die water te vertrou.