Daar is plekke wat jy besoek. En dan is daar plekke wat jou besoek – en nooit weer heeltemal verlaat nie. Vanjaar het 23 studente van Kruiskerk Stellenbosch die lang pad na Maphutseng in Lesotho aangepak met die verwagting dat hulle gaan dien en ‘n verskil gaan maak. Maar soos die dae ontvou het, het dit al hoe duideliker geword dat God hulle nie net gestuur het om iets te gaan doen nie. Hy het hulle ook genooi om anders te leer kyk – na Hom, na die mense van Lesotho en uiteindelik ook na hulself.

Die groep het twee en ‘n half weke by Growing Nations in Maphutseng deurgebring – ‘n proefplaas en opleidingsentrum waar mense toegerus word in Farming God’s Way, ‘n benadering tot volhoubare boerdery wat geloof en verantwoordelike rentmeesterskap met mekaar verweef. In ‘n land waar gronderosie diep spore laat en die grond broos is, word daar nie net saad geplant nie. Mense word toegerus, hoop word gekweek en gemeenskappe leer om met geloof, kennis en volharding die toekoms tegemoet te gaan.

Miskien is dit daarom dat die studente nie juis van ‘n uitreik praat nie. Hulle verkies die woord inreik, omdat niemand Lesotho binnekom as die een met al die antwoorde nie. Hulle kom luister voordat hulle praat, leer voordat hulle probeer antwoorde gee, en ontdek telkens weer dat Christus lank voor hulle reeds tussen hierdie mense aan die werk was. En iewers langs die pad besef hulle dat die grootste ontdekking nie lê in wat hulle vir ander kon beteken nie, maar in hoe God hul eie oë oopmaak vir Sy teenwoordigheid.

Die dae verloop eenvoudig. Daar word mielies geoes, hout gekap, stapelbeddens gebou en oral ingespring waar hande nodig is. Dit is die soort werk wat waarskynlik nooit opslae sal maak nie, maar juis in hierdie eenvoudige ritme gebeur iets merkwaardigs. Wanneer mense saam werk, saam eet en saam lag, verander vreemdelinge stadig maar seker in vriende. En waar daar egte ontmoeting plaasvind, ontdek ‘n mens dikwels iets van God se teenwoordigheid.

By die nabygeleë sokkerveld kom kinders uit die omgewing elke middag bymekaar om te speel en te gesels. Aanvanklik ken niemand mekaar nie, maar dit verander verrassend vinnig. Name word onthou, stories word gedeel en nuwe vriendskappe ontstaan byna ongemerk. Dit is asof ‘n mens weer ontdek dat liefde nie deur groot gebare groei nie, maar deur eenvoudige teenwoordigheid – deur tyd te maak vir mekaar en bereid te wees om die lewe saam te deel.

Op Sondae aanbid die groep saam met die plaaslike gemeente. Die sang, gebede en vreugde herinner hulle telkens daaraan dat die kerk baie groter is as taal, kultuur of landsgrense. Een van die aangrypendste oomblikke van die uitreik is wanneer mense se voete eers gewas word voordat skoene uitgedeel word. Met die ondersteuning van Samaritan’s Feet ontvang baie mense nuwe skoene, maar die simboliek lê nie in die geskenk self nie. Dit lê daarin dat iemand bereid is om af te buk – soos Jesus self gedoen het toe Hy sy dissipels se voete gewas het voordat Hy hulle uitgestuur het om Sy liefde sigbaar te maak.

Nie alles het hierdie jaar volgens plan verloop nie. Vanweë siekte moes die span hul besoek aan een van die berggemeenskappe verkort. Maar ook daarin was daar iets om te leer. God werk nie net deur die oomblikke wat ons sorgvuldig beplan nie, maar dikwels ook deur dié wat ons nooit sou kies nie. Juis daar leer ‘n mens opnuut om Hom te vertrou.

Die tema van vanjaar se uitreik was Water – water wat lewe gee, water wat dors les en water wat stadig selfs die hardste klip vorm. In oggend Bybelstudies, stil oomblikke en eerlike gesprekke laat in die aand het baie van die studente ontdek dat God mense selde deur groot oomblikke verander. Hy werk dikwels stil en geduldig, soos reën wat die aarde deurdrenk totdat nuwe lewe byna ongemerk begin uitspruit.

Wanneer die bus uiteindelik weer koers kies Stellenbosch toe, lyk dit of die berge stadig in die truspieëltjie verdwyn. Maar iets van Lesotho bly saamreis. ‘n Stadiger pas. ‘n Groter verwondering. ‘n Dieper dankbaarheid vir die eenvoudige gawes wat ons so maklik miskyk.

Miskien is dit die grootste geskenk van die Lesotho Hoop Projek.

Die reis eindig, maar die verhaal gaan voort.

Nie omdat alles verander het nie.

Maar omdat die mense wat terugkeer, anders kyk.

En skielik lyk die gewone nie meer so gewoon nie. Jy begin iets van God se Koninkryk raaksien in die klein dinge van elke dag – waar mense mekaar dien, waar hoop weer posvat en waar Sy genade stilweg nuwe lewe laat groei.