By die onlangse Vocatio-roepingskonferensie het ds. Dewald Jacobs sy gehoor geneem na die toneel waar God vir Paulus geroep het. Maar Dewald herinner ons dat Paulus se roeping nie net ’n dramatiese ligstraal op ’n stofpad was nie, maar ’n genade-ingryping wat alles herskryf het.

Dan fokus hy op dit wat juis Paulus se bediening so sterk gemaak het. Hy het baie mede-werkers gehad.

Uit Romeine 16 haal hy aan: “I commend to you our sister Phoebe, a deacon of the church…” En weer: “Greet Priscilla and Aquila, my co-workers in Christ Jesus.” Die woord wat soos ’n refrein deur Paulus se briewe loop, is medewerkers. Nie ondergeskiktes nie, nie ondersteuners in die skadu nie. Medewerkers.

Dewald wys daarop dat wanneer Paulus vir Fébé aanbeveel, dit nie bloot beteken sy dra ’n brief soos ’n koerier nie. Sy dra die teologie van Romeine. Sy word vertrou om vrae te antwoord, om argumente te verduidelik en om Paulus self te verteenwoordig. “Paul is not only entrusting her,” sê hy, “he is acknowledging something in her, a deeper calling.” In die patriargale wêreld van die Bybel is dit niks minder nie as radikaal.

Hier begin ’n ander prentjie van Paulus vorm aanneem. Nie net die vurige apostel nie, maar die een wat ander innooi in God se storie. Iemand wat begryp dat roeping nie ’n solo-uitvoering is nie, maar ’n koor. Dat genade nie ophou by persoonlike redding nie, maar uitkring in vennootskap.

En tog, die hart van Jacobs se boodskap lê by die wond. Dewald draai na 1 Korintiërs 15 waar Paulus skryf: “Last of all he appeared to me also, as to one abnormally born… For I am the least of the apostles… because I persecuted the church of God. But by the grace of God, I am what I am, and his grace to me was not in vain.”

Daardie frase, “one abnormally born,” dra die Griekse woord ektroma. Dewald herinner ons dat daar geen konsensus is oor die presiese betekenis nie. Dit kan verwys na ’n miskraam, ’n voortydige geboorte of selfs ’n belediging. Iets wat nie veronderstel was om te bestaan nie.

En hier raak dit stil.

Want Paulus beskryf homself as iemand wat nie net laat gekom het nie, maar as iemand wat skeef, onverwags, selfs ongewenst in die verhaal beland het. Hy, die vervolger. Hy, die een wat “still breathing threats and murder” was toe die Lig hom tref, soos beskryf in Handelinge 9.

Dewald nooi ons om stadig deur daardie toneel te loop. Hoe Paulus neerval op die grond. Hoe hy verblind word. Die stem wat met hom praat: “Saul, Saul, why are you persecuting me?”

Hy sê: “We have to stand by the words, the inflicting nature and impressive nature of how the scene of Paul’s calling is described.” Paulus se liggaam reageer. Hy val. Hy bewe. Hy is sprakeloos.

“In this moment,” sê Dewald, “the unimaginable becomes possible.” Die man met bloed op sy hande word ’n draer van die goeie nuus. Nie deur selfverbetering nie of strategiese herposisionering nie. Maar “only through divine intervention, divine compassion.”

En hier lê die sleutel tot sy vermoë om ander in te nooi. Hoe kan iemand wat só genade ontvang het, dit nie uitdeel nie? Hoe kan iemand wat self onverwags ingesluit is, nie leer om ander ook ruimte te gee nie?

Dewald stel dit amper retories: “How can he not invite others to partake?” As genade jou getref het soos lig op ’n donker pad, kan jy nie anders as om lanterns vir ander aan te steek nie.

Daarom werk Paulus saam met vroue soos Fébé en Priscilla. Daarom noem hy Timoteus en Titus medewerkers. Daarom praat hy in 1 Korintiërs 3 van homself en Apollos as dienaars deur wie mense tot geloof gekom het. Nie eienaars van die oes nie, net arbeiders in God se wingerd.

Roeping, volgens Dewald, is nie ’n titel wat jy dra nie. Dit is ’n wond wat genade genees het en nou lig deurlaat.

Hy sluit af met ’n gebed: “May this also be realised in us when we have experienced this divine intervention… May we also extend it to others beyond our boundaries.” Daar is daardie woord weer: grense. Grense van geslag, generasie, teologie, kultuur. Die plekke waar ons maklik mure bou.

Die roeping van Paulus herinner ons dat God soms juis die onwaarskynlike kies. Die een wat buite tyd voel. Die een wat nie pas nie. Die een wat dalk self dink hy of sy is “least of all.”

En dan, met ’n ligstraal wat nie verduidelik kan word nie, word daardie lewe omgedraai in ’n getuienis.

Van vervolger tot vennoot. Van bedreiging tot brug. Van iemand wat die kerk wou stilmaak, tot iemand wat ander stemme versterk.

Miskien is dit die kragtigste deel van hierdie verhaal: Dat roeping nie begin by ons bekwaamheid nie, maar by God se genade. En dat wie self deur genade herskep is, nie anders kan as om saam te loop nie.