Daar is ’n spesifieke soort stilte wat in ’n kerkgebou neerdaal wanneer ’n storie vertel word. Dit is nie die swaar, formele stilte van ’n tradisionele liturgie nie, maar ’n lewendige, afwagtende stilte – die soort wat belaai is met die verwondering van ’n kind. Vir die afgelope tien jaar het Proteahoogte-gemeente tydens Pinkster gekies om die “dominee-pakkies” uit te trek en die kansel te verruil vir die verhoog. Wat begin het as ’n droom om jong gesinne te bedien, het uitgegroei tot ’n dekade-lange reis waar die hele gemeente besef het: in God se Groot Boek is daar vir ons almal ’n bladsy.

Christo Botha verduidelik dat die skuif weg van die tradisionele Pinkster-formaat gedryf is deur ’n doelbewuste roeping om kinders ’n prioriteit te maak. Maar wat hulle gou ontdek het, is dat ’n storie nie uitsluit nie; dit sluit juis in. Anders as ’n preek wat dinge probeer verduidelik, is ’n storie iets wat bloot vertel word – net soos die antieke geloofstradisies rondom kampvure oorgedra is lank voordat die Bybel neergeskryf is. Selfs Jesus het geweet dat stories die hart vinniger bereik as teologiese verhandelinge. By dié gemeente het hulle gevind dat die seniors net so vasgevang sit deur die dramas as die kleuters; die waarheid van die Evangelie het geen ouderdomsbeperking nie.

Die hart van hierdie teaterervarings lê in die tekste wat deur Siegfried Louw geskryf word. Dit is geen maklike taak om komplekse Bybelse tydlyne – wat soms dekades oorspan soos in die verhale van Josef, Moses of Abraham – in vier aande van teater te vertaal nie. In vanjaar se produksie, Sarie en die Abakus, moes die span kreatief dink om die tydspronge van Abraham en Sara se 60-jaar-lange wagtydperk visueel te maak. Karakters soos “Tik” en “Tok” het die abakus van tyd beheer, terwyl ’n pratende kameel (vertolk deur Siegfried self) die nodige komiese verligting gebring het om die swaarder temas van die verhaal draaglik te maak.

Humor, soos Christene Kruger opmerk, is nie net vir die snaaksigheid daar nie; dit is ’n instrument van die Gees. Wanneer mense lag, ontspan hulle senuweestelsels en raak die boodskap toeganklik op ’n dieper vlak. Dit breek die pretensies af wat dikwels tussen ’n predikant en ’n lidmaat staan.

Vir die akteurs is die ervaring lewensveranderend. Christene vertel hoe die vroue wat vanjaar die rolle in die verhaal van Abraham en Sara vertolk het, hul eie lewensverhale in die teks gevind het. Van die vrou wat nie kinders kon kry nie tot die een met drie kinders – hulle moes elk sin maak van Sara se storie binne hul eie realiteit. Dit vra ’n geweldige mate van blootstelling en opoffering.

Wanneer die predikante op die verhoog staan, verdwyn die afstand wat die “dominee-pakkie” soms skep. Daar is geen plek vir pretensies wanneer jy saam met die gemeente deur ’n gedeelde ervaring gaan nie; jy word familie. Die akteurs vind hulself dikwels weke na die tyd nog besig om die emosies en vrae wat die storie in hulle wakker gemaak het, te verwerk.

Vir Siegfried was die hoogtepunt vanjaar toe die “Groot Boek” op die verhoog verskyn het. Binne-in was daar prente van vorige produksies, maar aan die einde was daar ’n spierwit bladsy. Die boodskap aan die kinders (en die grootmense) was eenvoudig: “Julle is ook in die storie. Hierdie bladsy is julle s’n”.

Siegfried vertel van ’n “ruising” wat op daardie oomblik deur die saal gegaan het – nie ’n woeligheid nie, maar die geluid van mense wat asem intrek en besef dat hulle in 2026 steeds deel is van dieselfde God-storie as Abraham en Sara. Dit is ’n oomblik wat geen skrywer of regisseur kan beplan nie; dit is die “iets anders” wat gebeur wanneer God se storie en die mens se storie mekaar ontmoet.

Na tien jaar is die energie by Proteahoogte nog lank nie uitgeput nie. Ten spyte van grappies oor jaloerse petisies van ander gemeentes wat ook dié teater in aksie wil sien, bly die fokus op die bediening van die gemeente se eie gesinne. Elke jaar bring ’n nuwe verrassing, ’n nuwe manier waarop God die span en die gehoor verras.

Soos die gordyn sak op die tiende herdenking, bly die beeld van daardie wit bladsy in die Groot Boek by ’n mens by. Die verhalende kinderteater by Proteahoogte het bewys dat die Evangelie nie net ’n stel reëls is om te verduidelik nie, maar ’n lewende drama waarin ons almal genooi word om ’n rol te speel. En terwyl die span reeds begin beplan aan volgende jaar se produksie (of só hoop ek?), weet hulle een ding seker: solank daar stories is om te vertel, sal die gemeente aanhou luister, lag en saam groei in die Groot Verhaal van God.